+18 دیگران

بیشتر با ادم های مریض زندگی کردم تا سالم, خب طبیعی هست که در دایره کوچک دوستانم کسی رونداشته باشم, البته هستند کسانی یا بهتر بگویم بودند کسانی که دوستی با آنها مایع افتخار بود, ولی الان که نیستند و فقط یادی از آنها مانده و شاید عکسی از پاتوق هایمان, سالهاست که گذشته, بگذریم, زندگی با آدم های بیمار تجربه ی گران بها بود که ساده بدست نیامد خیلی چیزها رو از دست دادم, ولی خوشحالم با تمام تلاش آنها برای هم رنگ کردن من با خودشون سازی مخالف زدم و جاده ی خود را رفتم, حالا دیگر به راحتی خوب رو از بد تشخیص می دهم, آنها اینقدر مریض و بیمار گونه بودند که با خندیدنه من ناراحت می شدند, من را تفسیر میکردند, قضاوت میکردند
ازاین آدمها هر چی بیشتر فاصله بگیری بازم کمه
, با رفتاری کاملا عجیب واقعا عجیب باور نکردنی، مثلا من میگفتم حبس نَفَس کردم اونا فکر می کردند من می گم حبس نَفس همون نَفس اماره و اینا ...  به بدترین شکل ممکن می دیدند باورکنید دروغ نمیگم،  شاید از نظر سنی بزرگ بودند ولی عقلی کاملا حقیر و نادان داشتند و برای تخریبت هر کاری میکردند, وقتی بی تفاوتی من را نست به رفتار خودشون می دیدند, به طریقی غیر مستقیم عذرخواهی میکردند, و بعضی های آنها اینقدر به خود مغرور بودند که اجازه همچین کاری را به خود نمی دادند وترجیح دادند در آن وضعیت بمانند وکینه ای عمق از من داشته باشند و من را دشمن خونی خود بدونند, با این حال سعی میکردند ادای من را در بیاورند تا شاید لذتی که من از زندگی میبرم نصیب آنها هم شود ولی اشتباه آنها این بود که نمک می خوردند و نمکدون می شکستند و برای همین حاله خوش هیچ وقت برای آنها پایدار نبود
خوشحالم اکثریت آدم ها اینطور نیستند و هستند کسانی که ...
واگر می بینید من هم شاید قضاوت می کنم, یا گله و شکایت گردی از رفتار آنهاست در روحه من و باید تصفیه شود
اگر مثل گاو گنده باشي،ميدوشنت، اگر مثل خر قوي باشي،بارت مي كنند، اگر مثل اسب دونده باشي،سوارت مي شوند.... فقط از فهميدن تو مي ترسند.
دکتر علی شریعتی

Blogged with the Flock Browser